h1

Hoe het allemaal begon…

18 maart, 2013

Op deze blog kun je in beeld en tekst meebeleven hoe het is in een kleine studentenstad in de Amerikaanse Midwest te leven. Tussen april 2008 en de lente van 2011 woonde en werkte ik in Iowa City, in de staat Iowa. Een fantastische ervaring die mijn kijk op Amerika en Amerikanen flink heeft veranderd. Een blog leek me de ideale manier dit met anderen te delen.

Het bizar grote aanbod in supermarkten, de fascinatie voor American Football, de verkeersregels voor kleuters,  de alomtegenwoordige miss-verkiezingen,  een heus tulpen-feest inclusief klompendansen; het komt allemaal voorbij. Het mogen dan soms cliché onderwerpen lijken, er zit vaak meer achter dan je denkt. Ik hoop dan ook dat in mijn schrijfsels en foto’s naast mijn fascinatie ook vooral mijn liefde voor Amerika naar voren komt.

De blog waar het allemaal mee begon… https://suzannebiekart.wordpress.com/2008/09/page/4/

– Suzanne Biekart

h1

Iowaanse fossielen

30 mei, 2009

Nee, dit wordt geen blogpost over bejaarden in Iowa… De titel verwijst naar heuse, miljoenen jaren oude fossielen die in de buurt van Iowa City zijn gevonden.

In 1993 was er een aantal grote overstromingen in Iowa. Eén daarvan leidde ertoe dat het water tot over de Coralville Dam kwam. Zie hieronder de bewuste dam:

(Klik op de foto voor een uitvergroting. De foto opent in een nieuw scherm)

winter-iowa-2009-001

Achter de dam werd ruim 4.5 meter aan modder en zand weggespoeld waardoor, als een geluk bij een ongeluk, in één klap fossielen werden blootgelegd. Circa 375 miljoen jaar geleden was heel Iowa zee. De fossielen zijn dan ook van koraal en ander oeroud onderwater leven. Dat zich een koraalrif van zeker 60 bij 100 mijl in Iowa bevindt was al wel bekend. De wijk waarin ik woon heet daarom bijvoorbeeld ook Coralville. Met deze kennis was echter nog nooit iets gedaan. Tot de fossielen in 1993 als het ware vanzelf boven water kwamen.

Aangezien Iowa niet de meest spectaculaire natuurparken en attracties kent, begrijp je wel dat deze fossielenvondst gepresenteerd wordt als een echte must see. Afgelopen weekend zijn we daarom eindelijk eens de auto ingestapt om dit natuurfenomeen te gaan bewonderen. Rondlopend op grote platen kalksteen en plassen oud regenwater vermijdend zijn we op zoek gegaan.

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

Wij zoeken, zoeken, zoeken, geen fossiel te vinden! Wij nog op plekken kijken waar zich groepjes mensen bevonden, maar ook dat leverde niets op, de andere bezoekers leken meer geïnteresseerd in de waterslangetjes in de plassen dan in fossielen. Godzijdank bracht een park ranger uitkomst. Na een paar minuten zelf ook zoekend rondgelopen te hebben en flink te bukken, jawel hoor, een fossiel! Het was gewoon ietjes kleiner dan we hadden verwacht… Heel serieus wees de ranger op een soort vertrapte schelp van 1 cm doorsnee. Euh, oké, tsja, nou, super, bedankt! Nu we wisten waar we naar zochten (en ook dat we iets verder moesten bukken) lukte het er zelf nog meer de vinden.

winter-iowa-2009-001

Cronoid, ook wel zee lelie genoemd. Hij is verwant aan de zeester en kon wel 1.80 meter lang worden. Hieronder is de afdruk van één van zijn ‘armen’ te zien:

winter-iowa-2009-001

Hieronder twee Brachiopods, een mosselachtig beestje dat met een soort voet vast zat aan de zeebodem:

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

Hexagonaria:

winter-iowa-2009-001

Ach, het was misschien niet de meest spectaculaire bezienswaardigheid, maar hee, wel super oud!

Wil je een email ontvangen als ik een nieuw bericht heb geplaatst?
Klik dan hier:
Subscribe to Suzanne’s FotoBlog by Email
(Vergeet niet om de email service te activeren nadat je je hebt ingeschreven! Dit doe je door op de link in het mailtje van confirmations@emailenfuego.com te klikken)

h1

Amerikaanse poffertjes

19 mei, 2009

Zoals beloofd laat ik nog wat meer foto’s zien van mijn bezoek aan Pella’s Tulipfestival. We waren zo druk met rondkijken en indrukken opdoen, dat ik helaas niet zoveel foto’s van het stadje zelf heb gemaakt. Wat jammer is, want dan had ik nog beter de poging tot Nederlandse architectuur kunnen laten zien. Wellicht is “poging” niet helemaal correct, want ik moet toegeven, al zat er een Amerikaanse twist aan, zeker het centrum van het stadje gaf een behoorlijk Nederlandse indruk. De meeste gebouwen zijn natuurlijk vrij nieuw, zeker naar Nederlandse maatstaven, maar deze (gerestaureerde) molen is bijvoorbeeld toch al wel 150 jaar oud. Voor Amerikaanse begrippen is dat zo ongeveer antiek!

(Klik op de foto voor een uitvergroting. De foto opent in een nieuw scherm)

winter-iowa-2009-001

Door het centrum loopt ook een klein kanaaltje met een heuse ophaalbrug erover, er staan overal Amsterdammertjes (de befaamde paaltjes met het teken van Amsterdam (XXX) erop) en aardig wat gebouwen hadden trapgevels. Denk hierbij tulpen op elke straathoek en je krijgt toch wel dat Nederlandse gevoel.

winter-iowa-2009-001

Ik had me er erg op verheugd eens flink in te slaan bij één van de Hollandse bakkers die Pella rijk is. Spritskoekjes, boterkoek, echt bruin brood, krentenbollen… ik had me er helemaal misselijk aan willen eten. Maar ja, dat gold dus voor heel veel meer mensen…:

winter-iowa-2009-001

De rijen voor Bakkerij Vander Ploeg (nee, niet Van der Ploeg, Amerikanen plakken tussenvoegsels aan elkaar) en Jaarsma waren zodanig lang dat het zelfs mij te ver ging urenlang te moeten wachten op een krentenbol. Gelukkig waren er ook kraampjes waar verse stroopwafels en poffertjes verkrijgbaar waren. Ook hier was het een half uur wachten, maar dat was het meer dan waard. Wat zijn stroopwafels en poffertjes toch heerlijk als je ze zo lang hebt moeten missen!

winter-iowa-2009-001

Zoals bij elk festival was eten een belangrijk component. En wat is er dan heerlijker om al etend van je Corndog (een soort hotdog op een stokje) of Brat (een braadworst) van een heuse Tractor rodeo te kunnen genieten! Ik zat er alleen wel naast toen ik dacht dat een rodeo iets zou zijn met flitsend snel Tractor-crossen. Nee, de plaatselijke boeren moesten met hun (soms antieke) tractor een speciaal parcours afleggen. Allereerst was er de wip. De uitdaging was de tractor precies in het midden van de wip te laten balanceren, zodat deze niet naar links of rechts om zou klappen.

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

Na de wip moesten de tractorrijders een ton voor zich uit bewegen en een bochtje draaien.

winter-iowa-2009-001

Op het einde van het parcours werd er drie aan drie geraced. Wat met die antieke tractoren alles behalve vlot ging. Als ze 10 mijl per uur gingen was het snel.

winter-iowa-2009-001

Toegegeven, in Pella vind je geen entertainment van de meest interessante soort. Maar al met al hebben we ons goed vermaakt en ik vond het erg leuk dit ‘Nederlandse’ stadje eens gezien te hebben. Als bonus mochten we, van en naar het parkeerterrein, ook nog eens een ritje maken in een echte schoolbus!

winter-iowa-2009-001

Als reactie op mijn vorige blog bericht kreeg ik de vraag of ik iets van een gevoel van thuiskomen heb ervaren. Dit was echter niet het geval. Ten eerste spreekt bijna geen enkele inwoner van Pella Nederlands. Maar wat  ik het meest duidelijk miste was de Nederlandse mentaliteit, de humor, het soort mensen, de echte Nederlandse gezinnetjes. Wat Nederland zo Nederlands maakt zijn toch vooral de mensen. En die mis ik nog steeds…

Wil je een email ontvangen als ik een nieuw bericht heb geplaatst?
Klik dan hier:
Subscribe to Suzanne’s FotoBlog by Email
(Vergeet niet om de email service te activeren nadat je je hebt ingeschreven! Dit doe je door op de link in het mailtje van confirmations@emailenfuego.com te klikken)

h1

Klompendansen in Amerika

13 mei, 2009

winter-iowa-2009-001

Voor klompen, poffertjes en molens hoef je niet speciaal naar Nederland (of een fout Japans pretpark) te gaan, ook in Amerika kun je van deze oer-Hollandse dingen genieten. Vooral Pella, Iowa, is bekend om haar Nederlandse erfgoed. Het stadje werd gesticht door Dominee Hendrik Scholte, die zich in 1847 met achthonderd Nederlandse immigranten in het gebied vestigde. Dat de inwoners nog steeds erg trots zijn op hun Nederlandse afkomst blijkt wel uit het Tulpenfestival dat elk jaar in mei gevierd wordt. Drie dagen lang hullen de inwoners zich in oud-Hollandse kostuums (sommige nog echt authentiek!), lopen ze op klompen rond en leven ze zich uit met parades, klompendansen en het bakken van Hollandse lekkernijen. Samen met duizenden andere bezoekers van over de hele wereld heb ik afgelopen zaterdag genoten van dit o zo Hollandse gebeuren.

De architectuur van Pella, met molens, grachten, een heuse ophaalbrug en zelfs Amsterdammertjes, is op zich al bezienswaardig genoeg, maar één van de belangrijkste attracties tijdens het Tulpenfestival is toch wel de parade.

Ik kan me niet heugen wanneer ik zoveel oud-Hollandse kostuums bij elkaar heb gezien!

(Klik op de foto voor een uitvergroting. De foto opent in een nieuw scherm) 

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

De dansen die werden uitgevoerd brachten mij direct terug naar mijn lagere schooltijd. Veel hakke-teen-werk, poortjes vormen met de armen,  inhaken en handen klappen. Briljant!

winter-iowa-2009-001

De Groningse dominee Scholte verliet Nederland in de negentiende eeuw omdat hij de staatskerk te los en modern vond en vervolging wilde vermijden. Deze (streng-) religieuze achtergrond is nog steeds voelbaar in Pella. Alle scholen zijn Christelijk, het barst van de kerken en in de parade was een aantal praalwagens van Christelijke jongerenbewegingen te zien:

winter-iowa-2009-001

Zoals in elke Amerikaanse parade werden ook hier belangrijke mensen uit de stad trots rondgereden in fraaie auto’s. Zie hier de burgemeester van Pella en de winnares van de Hollandse bakwedstrijd:

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

In de parade was vooral veel Nederlands cultureel erfgoed te zien:

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

En natuurlijk mocht ook Sinterklaas niet ontbreken! Jammer genoeg waren de zwarte pieten nergens te bekennen, die zullen wel te stout zijn bevonden…

winter-iowa-2009-001

Er waren maar een paar dingen die ik miste in de parade: een draaiorgel, Nederlandse (kinder)liedjes en vis. Maar ja, zie maar eens aan een lekkere haring te komen in Iowa…

Uiteraard was er in Pella nog meer te beleven. In mijn volgende blog laat ik meer van het stadje zelf zien en een andere topattractie tijdens het Tulpenfestival: de tractor rodeo!


Wil je een email ontvangen als ik een nieuw bericht heb geplaatst?
Klik dan hier:
Subscribe to Suzanne’s FotoBlog by Email
(Vergeet niet om de email service te activeren nadat je je hebt ingeschreven! Dit doe je door op de link in het mailtje van confirmations@emailenfuego.com te klikken)

h1

Foto Finale

7 mei, 2009

Gisteren was helaas mijn allerlaatste fotografie college. Ik heb de afgelopen tijd hard gewerkt aan mijn Final Project en het schrijven van een paper over de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn. 

Ik had een aantal verschillende ideeën voor mijn laatste fotoreeks, maar mijn docent had een duidelijke voorkeur. Ik kreeg als opdracht mee tien voorwerpen te fotograferen die iets over mij vertellen. Wat een uitdaging is als je ergens nog niet zo lang woont en niet zoveel persoonlijke spulletjes hebt meegenomen. Maar ik denk dat ik uiteindelijk wel tien geschikte voorwerpen heb gevonden die misschien niet heel veel over mij persoonlijk vertellen, maar wel een aardig idee geven.

Om nu zomaar een paar voorwerpen te fotograferen met een lampje erop leek me wat saai. Zodoende kreeg ik het idee een soort Memory-achtig iets te maken. Je kent het spel wel, met van die kaartjes die op z’n kop liggen en waar je de paren uit moet halen door steeds twee kaartjes om te draaien. Ik heb niet precies een Memory-spel nagemaakt, maar het meer als inspiratiebron gebruikt. Zie hieronder het resultaat!

(Klik op de foto voor een uitvergroting. De foto opent in een nieuw scherm)

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

Het is een totaal andere stijl dan waar ik normaal in werk, maar ik ben al met al wel blij met het resultaat. Mijn medestudenten leken ook enthousiast. Het Memory-idee haalden ze er niet direct uit, maar ik hoorde wel opmerkingen als “Net Pop-Art” en “Net stock-photography”. Volgens hen kon je aan de voorwerpen zelf zien dat ik Europees was. Wat volgens mij vooral door de fiets, de eco-tas en het drop komt. Ook vond men het gebruik van felle kleuren Europees, al kon ik de reden daarvan niet echt achterhalen…

Volgende week kan ik mijn portfolio ophalen en krijg ik een eindbeoordeling. Tot nu toe heb ik erg positieve beoordelingen gehad, dus zorgen maak ik me niet. Ben vooral erg nieuwsgierig, naar mijn allereerste Amerikaanse cijfer! Zou het een A waard zijn…?

Vanaf nu dus geen foto’s van mijn colleges meer in mijn blog. Wel kunnen jullie volgende week foto’s bekijken van mijn trip naar Pella die ik deze zaterdag ga maken. Pella is zo’n 150 jaar geleden door Nederlandse immigranten gesticht, en elke jaar in mei vieren ze daar een tulpenfestival, inclusief klompendansen, kaaslopen en mensen in Oudhollandsche klederdracht. Ik denk dat ik mijn ogen uit ga kijken!


Wil je een email ontvangen als ik een nieuw bericht heb geplaatst?
Klik dan hier:
Subscribe to Suzanne’s FotoBlog by Email
(Vergeet niet om de email service te activeren nadat je je hebt ingeschreven! Dit doe je door op de link in het mailtje van confirmations@emailenfuego.com te klikken)

h1

Virtuele landschappen

23 april, 2009

Gisteren was het weer tijd onze nieuwste foto-opdracht te presenteren tijdens Photography Class. Dit keer hebben we ons uit mogen leven met virtuele landschappen. Een echte Photoshop-opdracht dus, waarin we in een basis-landschap minstens drie “vreemde” elementen moesten plakken. Het eindresultaat moest er verder wel realistisch uitzien. Wat nog best lastig is, want je onderwerpen moeten in de juiste hoek gefotografeerd zijn en wat de denken van lichtinval. Bij de eerste foto hieronder (overigens wel mijn persoonlijke favoriet qua onderwerp), blijf je, ondanks prutsen met licht, schaduw en kleur, zien dat de nonnen binnen zijn gefotografeerd en de rest buiten. Maar ik was zelf niet ontevreden over het eindresultaat. Was toch de eerste keer dat ik zoiets überhaupt heb gedaan!

(Klik op de foto voor een uitvergroting. De foto opent in een nieuw scherm)

winter-iowa-2009-001

winter-iowa-2009-001

winter-iowa-2009-001

winter-iowa-2009-001

De meeste van mijn medestudenten hadden het wat subtieler aangepakt, en hadden bijvoorbeeld een extra lantaarnpaal op straat gephotoshopt of een paar posters op een kale muur geplakt. Het resultaat was daardoor wat realistischer dan dat van mij, maar ik geloof dat ze mijn minder genuanceerde werk ook juist wel konden waarderen.

Dan is het nu alweer tijd voor onze eind-opdracht, die we over twee weken in moeten leveren. En dan zitten de lessen er alweer op helaas. Maar als het goed is kan ik jullie dan wel tien foto’s laten zien. Valt er weer wat meer te bekijken!

Wil je een email ontvangen als ik een nieuw bericht heb geplaatst?
Klik dan hier:
Subscribe to Suzanne’s FotoBlog by Email
(Vergeet niet om de email service te activeren nadat je je hebt ingeschreven! Dit doe je door op de link in het mailtje van confirmations@emailenfuego.com te klikken)

h1

Gezellig in een grote gele schoolbus!

15 april, 2009

Elke ochtend en middag op doordeweekse dagen kun je op de wegen in en rond Iowa City een erg Amerikaans fenomeen aanschouwen: knalgele schoolbussen die leerlingen van en naar school transporteren. De bussen zijn dan ook niet te missen, met hun continu knipperende lampje bovenop het dak en gespoten in een kleur zodat je de bussen zelfs bij slecht en donker weer niet over het hoofd kunt zien.

(Klik op de foto voor een uitvergroting. De foto opent in een nieuw scherm)

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

De eerste schoolbussen in Amerika verschenen ergens in de jaren ’30 van de vorige eeuw op de weg. Daarvoor bestond er in sommige rurale gebieden al een soortgelijke service met paard en wagen. De afstanden naar school waren toen en zijn nu nog steeds veel te groot om kinderen te laten lopen of fietsen. Amerika is helemaal ingesteld op auto’s en behalve in de grotere steden is er nauwelijks goed openbaar vervoer. Als je bedenkt dat in veel kleinere dorpen er zelfs nergens een stoep te bekennen is, snap ik ouders wel die hun kind liever niet zelfstandig op pad zien gaan. Het schoolbussensysteem is goed georganiseerd en een ideale manier om kinderen veilig naar school te vervoeren.

winter-iowa-2009-001 winter-iowa-2009-001

Er zijn strenge regels voor automobilisten voor hoe zij zich moeten gedragen in de buurt van een schoolbus. Zodra de schoolbus zich klaarmaakt om te stoppen gaan er allerlei lampen knipperen en klapt er links bij het raam van de bestuurder (een ere-baantje!) een stop-bord uit. Al het overig verkeer dat zich achter en naast de bus bevindt (ook als je uit tegengestelde richting komt) moet op een zekere afstand van de bus stoppen. Dit is omdat kinderen de neiging hebben om zodra de deuren open gaan alle kanten uit te rennen en daarbij vergeten op ander verkeer te letten. Ik weet niet precies wat de straf is als je je als automobilist niet aan deze regels houdt, maar het Amerikaanse strafsysteem kennende zou ik geen enkel risico nemen!

Zie je die grote gele stok die aan de voorkant van de bus uitsteekt? Dit is om ervoor te zorgen dat kinderen niet vlak voor de bus en buiten het zicht van de chauffeur oversteken.

winter-iowa-2009-001

Er worden hoge veiligheidseisen gesteld aan de bussen en zodra ze dan ook maar iets verouderd zijn worden ze uit de roulering genomen. Deze afgeschreven bussen gaan bijvoorbeeld naar kerken of bejaardentehuizen om mensen naar hun verschillende activiteiten te vervoeren. Veel bussen gaan ook richting Zuid-Amerika en Afrika. En dan heb je natuurlijk nog de hobbyisten die graag hun handen op een unieke oude schoolbus leggen. Het enige wat je moet doen is verplicht de woorden “Schoolbus” verwijderen en daarna mag je er gewoon mee de weg op. Eén van mijn medestudenten aan het Art Department hier is de gelukkige bezitter van zo’n bus en heeft zijn huis opgegeven en woont tegenwoordig gezellig in zijn schoolbus!

Ik ben inmiddels al behoorlijk gewend aan al die schoolbussen hier. Maar de eerste keren dat ik een schoolbus zag kon ik het niet helpen en moest direct aan deze bekende scène uit de eerste Dirty Harry film denken: 

Creepy!

De volgende keer in deze blog:
Mijn nieuwste werk voor mijn Photography Class: Virtual Landscapes…

Wil je een email ontvangen als ik een nieuw bericht heb geplaatst?
Klik dan hier:
Subscribe to Suzanne’s FotoBlog by Email
(Vergeet niet om de email service te activeren nadat je je hebt ingeschreven! Dit doe je door op de link in het mailtje van confirmations@emailenfuego.com te klikken)